Macierzyństwo

Nieśmiałość

Pierwsze dziecko, powiedzmy dziewczynka, która miała dotąd niewiele okazji do zabawy z innymi dziećmi, może w wieku 2 lat godzić się potulnie z tym , że odbierają jej zabawki i że ją poszturchują. Reaguje na to wielkim zdziwieniem lub biegnie za każdym razem do ojca lub matki. Rodzice są tym oczywiście zmartwieni. W większości przypadków jest to sytuacja przejściowa, spowodowana brakiem doświadczeń z rówieśnikami. Jeśli mała będzie nadal bawiła się regularnie z dziećmi, jest wiele prawdopodobne, że też nauczy się wpadać w złość i bronić swoich praw. Rozsądne postępowanie polega na nieujawnianiu zbytniego przejęcia i współczucia, powstrzymaniu się od toczenia wojen w jej imieniu lub prób przekonywania małej, iż musi się z tym pogodzić. Dobrze będzie zasugerować mimochodem, by poszła i odebrała swoją zabawkę. Drugie i trzecie z rodzeństwa rzadko kiedy ma tego typu problemy, zapewne dlatego, że już od pierwszego roku życia musi występować w obronie swych praw, zagrożonych przez brata czy siostrę. Gdy zdarzy się tak, że jakieś agresywne dziecko będzie ciągle znęcało się nad waszą małą, a ona w miarę upływu tygodni będzie nie mniej, a coraz bardziej zastraszona, rozsądek nakaże wam wyszukać inne miejsce zabaw, gdy mała będzie miała większa szanse na nabranie odwagi. Jeżeli dziecko powyżej trzech czy czterech lat ciągle jeszcze daje sobie bezkarnie wchodzić na głowę, wskazane byłoby skonsultowanie się z poradnią wychowawczą lub rodzinną w celu wykrycia, na czym polega problem.